Σρεμπρένιτσα.

 

 Το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας μετά τον Β¨ Παγκόσμιο πόλεμο.

Στην πόλη αυτή της Ανατολικής Βοσνίας, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου της Βοσνίας συντελέστηκε το 1995 η μεγαλύτερη σφαγή που γνώρισε η ήπειρός μας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και αποτέλεσε ντροπή για την Ευρώπη αλλά και για την Ελλάδα, λόγω της συμμετοχής σε αυτό το έγκλημα Ελλήνων ακροδεξιών παραστρατιωτικών στο πλευρό των Σερβοβοσνίων.      Πόλη της ανατολικής Βοσνίας η Σρεμπρένιτσα μαζί με δυο ακόμα πόλεις τη Ζέπα και την Gorazde παρέμεναν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης της Βοσνίας. Ο ΟΗΕ είχε κηρύξει αυτά τα περίκλειστα εδάφη ως «ασφαλή καταφύγια», το 1993, ώστε να είναι αφοπλισμένα και να προστατεύονται από διεθνείς ειρηνευτικές δυνάμεις. Αυτό σήμαινε ότι κανένας δεν μπορούσε να πειράξει όσους είχαν καταφύγει εκεί ζητώντας προστασία.

Ωστόσο,  στις 11 Ιουλίου του 1995, ο σερβοβοσνιακός στρατός υπό τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς εισέρχεται στην κωμόπολη αυτή της Βοσνίας  που επισήμως προστατεύονταν από τον ΟΗΕ και ύστερα από μικρή αντίσταση την καταλαμβάνει. Οι λιγοστοί Ολλανδοί κυανόκρανοι που υποτίθεται ότι προστάτευαν όσους είχαν καταφύγει εκεί δεν έριξαν ούτε ντουφεκιά.   Μέσα σε λίγες μέρες οι Σέρβοι είχαν εκτελέσει όλους τους μουσουλμάνους άντρες και παιδιά που μπόρεσαν και συγκέντρωσαν. Γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και βασανίστηκαν καθώς έβλεπαν τους συγγενείς τους να εκτελούνται εν ψυχρώ. Εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν από τις σερβικές δυνάμεις στη Σρεμπρένιτσα από 7.000 ως 8.000 άνθρωποι. Το ΝΑΤΟ βρήκε την ευκαιρία να παρέμβει ως λυτρωτής. Η λύτρωση όμως ήταν ολοφάνερα μονομερής υπέρ των Σέρβων και σήμαινε βομβαρδισμούς, επέκταση της φρίκης, του μίσους και δυνάμωμα των εθνικισμών.

Πρόκειται για μια αποτρόπαιη γενοκτονία του μεγαλοσερβικού εθνικισμού, μια ήττα του ΟΗΕ που οι κυανόκρανοι του δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τη σφαγή, μια αποτυχία της Ευρώπης και μια ντροπή για την Ελλάδα που εθελοντές από αυτήν έλαβαν μέρος στο έγκλημα. Αυτή η γενοκτονία σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στον εμφύλιο πόλεμο της Βοσνίας μεταξύ Μουσουλμάνων, Σέρβων και Κροατών που διήρκεσε από το 1992 ως το 1995, στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους και προκάλεσε τον ξεριζωμό 2,2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Στο εγκληματικό έργο των σερβοβόσνιων εθνικιστών συμμετείχαν και Έλληνες μισθοφόροι, εθνικιστές παραστρατιωτικοί, μέλη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, που πίστευαν ότι με τη σφαγή αυτών των αμάχων και τους βιασμούς των γυναικών προστάτευαν την Ευρώπη από την επέλαση του Μουσουλμάνικου στοιχείου. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν βίντεο με κάποιους από αυτούς να ισχυρίζονται ότι πολεμάν τους Μουσουλμάνους στο πλευρό των Σέρβων εθνικιστών, διότι και εκείνοι θα σπεύσουν εθελοντικά να πολεμήσουν στο πλευρό της Ελλάδας όταν χρειαστεί να αντιμετωπίσει εξωτερικό κίνδυνο. 

Εθελοντές μέλη της Χρυσής Αυγής.

Σύμφωνα με αναφορά ολλανδικού ινστιτούτου, 12 ήταν οι Έλληνες που συμμετείχαν στις σφαγές. Ανήκαν στην Ελληνική Φρουρά Εθελοντών και ήταν είτε μέλη της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» ή μισθοφόροι. Μάλιστα, ο Ράτκο Μλάντιτς τους ζήτησε να υψώσουν την ελληνική σημαία στην καθημαγμένη Σρεμπρένιτσα, ενώ ο Ράντοβαν Κάρατζιτς τους παρασημοφόρησε.  Σύμφωνα με την εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» τέσσερις σημαίες υψώθηκαν στα ερείπια της ορθόδοξης εκκλησίας της Σρεμπρένιτσα: Η σερβική, η ελληνική, της Βεργίνας και του Βυζαντίου… Οι Έλληνες εθελοντές στη Βοσνία πίστευαν, όπως και η πλειονότητα των συμπατριωτών μας, ότι αγωνίζονταν για ιερό σκοπό, υπερασπιζόμενοι την Ευρώπη και τον Χριστιανισμό από τη λαίλαπα του Ισλαμισμού.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου των Σερβοβόσνιων υπήρξαν χιλιάδες περιστατικά βιασμών με θύματα γυναίκες, παιδιά και άνδρες από όλες τις εθνοτικές ομάδες που κατοικούσαν στη Βοσνία -Ερζεγοβίνη. Υπολογίστηκε όμως ότι την τιμητική τους στους βιασμούς είχαν ο στρατός των Σέρβων, οι διάφορες παραστρατιωτικές και παρακρατικές ομάδες εθνικοφρόνων, οι μισθοφόροι κλπ σαν βασική τακτική στο πλαίσιο του προγράμματος εθνοκάθαρσης. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός, υπολογίστηκε όμως ότι κυμαίνεται μεταξύ δέκα χιλιάδων έως και πενήντα χιλιάδων. Οι βιασμοί στους πολέμους και στις εμφύλιες συγκρούσεις χρησιμοποιούνται για να τρομοκρατήσουν τους αντιπάλους, να τους καταρρακώσουν ηθικά, και να τους αναγκάσουν  να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Στην περίπτωση της Βοσνίας, θυμάμαι ότι κυκλοφορούσαν φήμες 

ότι απαγόρευαν στις βιασμένες Μουσουλμάνες να κάνουν εκτρώσεις, υποβοηθώντας έτσι την αλλαγή του εθνοτικού στοιχείου.

Το 1993 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία χαρακτήρισε τους βιασμούς που έγιναν στη διάρκεια του πολέμου, κυρίως στη Βοσνία, ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που μαζί με τη σεξουαλική εκμετάλλευση και βία, χρησιμοποιήθηκε για τη πραγματοποίηση της Γενοκτονίας στη Βοσνία.Σε έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα το 2000, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν κατηγορούσε το σύνολο της διεθνούς κοινότητας για την αποτυχία της να εγγυηθεί την προστασία της Σρεμπρένιτσα.

Έναν χρόνο αργότερα, έκθεση της ερευνητικής αποστολής της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης συμπέρανε την ευθύνη των Σέρβων, αλλά και του ΟΗΕ και κρατών, μεταξύ των οποίων η Γαλλία, που μετείχαν στις επιχειρήσεις διατήρησης της ειρήνης στην Βοσνία. Το 2004, η δευτεροβάθμια επιτροπή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία χαρακτήρισε επίσημα τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα «γενοκτονία» – ένα από τα σοβαρότερα εγκλήματα πολέμου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ελληνική δικαιοσύνη ξεκίνησε έρευνα για τη συμμετοχή Ελλήνων στη σφαγή. Αν και εντοπίστηκαν επτά ονόματα που διερευνήθηκαν, η υπόθεση το 2011 μπήκε στο αρχείο και εκδόθηκε απαλλακτικό βούλευμα, λόγω έλλειψης στοιχείων.