Οι Σπανιόλοι ποντικοί του Γιάννη Σκαρίμπα που δεν ήσαν…. Ελεφάντοι!

 

 

Γιάννης Σκαρίμπας.

Τον μπάρμπα Γιάννη Σκαρίμπα -  το 21 και η αλήθεια – τον είχα διαβάσει στα νιάτα μου όταν εκδόθηκε πριν ακριβώς μισό αιώνα, και με είχε εντυπωσιάσει όχι μόνο για τον αγώνα του για την Αλήθεια  σχετικά με τον ξεσηκωμό του 21 που έβλεπα στα κείμενά του, αλλά και για τις ιστορικές πηγές στις οποίες παραπέμπει για να την υποστηρίξει, κατηγορώντας παράλληλα  τους «εθνικούς μας ιστορικούς ως ασυνεπείς, συνειδητούς ψεύτες και «αλλουβρέχηδες».

Στο τρίτομο  έργο του ο Γιάννης Σκαρίμπας – Μπάρμπα Γιάννη τον αποκαλούσα στα νιάτα μου – αναφέρεται διεξοδικά στον ξεσηκωμό του 21 και τα προβλήματά του, όπως, τη σημασία του για τον ελληνισμό, τις αιτίες που τον προκάλεσαν, τους κοτζαμπάσηδες και τους «γερόντους», την κλεφτουριά, την κοινωνιολογία της επανάστασης, το τουρκοκοτζαμπάσικο καθεστώς, την τότε αστική τάξη, τους Φαναριώτες και τους οσποδάρους. Στη Φιλική Εταιρεία, το παπαδαριό και το ιερατείο, στους Δραγουμάνους, τους Προκρίτους και σε τόσα άλλα σχετικά με την τότε εποχή, που ξεμετρημό δεν έχουν.

Δύσκολα για μένα τα χρόνια τότε, το 1975 που πρωτοδιάβασα στα γρήγορα το βιβλίο, αλλά και για ολόκληρο τον ελληνικό λαό, μόλις είχαμε μισοαπαλλαγεί από τη δικτατορία των συνταγματαρχών αφού είχαμε χάσει το 40% σχεδόν της Κύπρου, ο αγώνας για τον επιούσιο δεν μου άφηνε και πολλά περιθώρια να ασχοληθώ σε βάθος με αυτούς τους προβληματισμούς. Έτσι, τώρα στα γεράματά μου που έχω χρόνο απεριόριστο, αποφάσισα να τον ξαναδιαβάσω με την άνεσή μου το Μπαρμπαγιάννη, «το 21 και η αλήθεια», για να απολαύσω το μοναδικό και ανεπανάληπτο γράψιμό του, αλλά και να ασχοληθώ πιο προσεχτικά με τους προβληματισμούς του.

Εκεί λοιπόν στον δεύτερο τόμο και στη σελίδα 48, που ο συγγραφέας με το μοναδικό του ύφος περιγράφει  την ιστορική απαρχή της συμφοράς που βρήκε τον ελληνισμό από τις ορδές του Μακεδόνα Φίλιππου του Β’ και του Αλέξανδρου, την καταστροφή και τον εξανδραποδισμό της Θήβας ιδιαίτερα που την ισοπέδωσαν και την ξεκλήρισαν  μια για πάντα οι Μακεδόνες σφάζοντας τους κατοίκους της, ενώ γυναίκες και παιδιά «περιέπεσαν εις δουλείαν», και που πιστός στη συνήθειά του δεν ξεχνάει να τα «σούρει» και στους δικούς μας ιστορικούς τους ασυνεπείς «ιστοριοδίφες» όπως τους αποκαλεί επειδή το κάνανε γαργάρα το θέμα του αφανισμού της Θήβας, διαβάζω τούτη την αυστηρή άμα και άκρως ειρωνική παράγραφο του Συγγραφέα για τους Ιστορικούς μας: «Αλλά να ζητάει κανείς από τους ιστοριοδίφες μας συνέπεια θάταν σάν να οι ποντικοί του Φίλιππου του Β΄ δεν ήσαν ποντικοί, αλλά Ελεφάντοι! …*».

Τούτη η αναφορά στους ποντικούς που δεν ήσαν «Ελεφάντοι» μου κίνησε την περιέργεια να την ψάξω, ακολουθώντας το αστεράκι που παραπέμπει σε  υποσημείωση στο κάτω μέρος της σελίδας.  Άλλωστε, το τρίτομο τούτο έργο του Σκαρίμπα  είναι γεμάτο από παραπομπές και σημειώσεις για τα θέματα που αναφέρει, και με το να μην τις δει ο αναγνώστης είναι σαν να μην διάβασε ούτε το μισό.

Από σεβασμό λοιπόν στο συγγραφέα αντιγράφω την παραπομπή ως έχει: *Πράγματι όταν με διάταγμα του Φίλιππου του Β΄ διατάχτηκε η σύλληψη και το κάψιμο ζωντανών όλων των ελεφάντων της Ισπανίας, εν τώ άμα,  όλοι οι ποντικοί πήδησαν στην όμορφη Γαλλία.    Εκεί, έκπληχτοι οι Γάλλοι ποντικοί τους ρώτησαν προς τι το ομαδικό αυτό σαλτάρισμα στη χώρα; Και οι Σπανιόλοι ποντικοί τους τόπαν. _ ‘Ε, καλά (απόρησαν οι άλλοι) να συλληφθούν και να καούν ζωντανοί  οι ελεφάντοι. Μα…. Ελόγου σας είστε ποντικοί…. _ Σωστά. Αλλά όπως έχουν εκεί πέρα αυτά τα πράγματα άντεστε ελόγου σας να ν’ αποδείξετε ότι δεν είστε…. ελεφάντοι!

Άντε και συ αναγνώστη μου να τους το πεις των ιστορικών μας».